In Palestina

Palestina was voor mij een land waar ik heen wilde om te zien wat werkelijk waar is van het nieuws dat we te zien krijgen hier. Palestijnen plegen aanslagen wat de klok slaat en de mensen in Israël zijn hun leven niet meer zeker. Er worden inderdaad door Palestijnen aanslagen gepleegd. Maar die heb ik persoonlijk niet gezien. Het beeld dat ik te zien kreeg was toch ietwat anders…

Palestina is het land wat op mij de meeste indruk gemaakt heeft van alle landen waar ik tot nog toe geweest ben. Een diepe indruk… Dit omdat ik zag hoe de Palestijnen daar weinig kanten meer op kunnen. In Jeruzalem liepen overal zwaar bewapende soldaten rond vanwege veiligheidsredenen. Tegelijkertijd was het een bedrijvigheid van jewelste, er werd van alles verhandeld in de nauwe straatjes van de oude binnenstad. Toen we daar een nacht in het Citadel Hostel hadden overnacht (een schitterend hostel, een van de oudste in Jeruzalem), reden we met de bus richting Ramallah, de hoofdstad van Palestina, die vlak tegen Jeruzalem aan ligt.

Het was een zonnige dag. Langs de kant van de weg stonden borden met teksten als: ‘Het is de burgers van Israel verboden hun auto te laten repareren door Palestijnen’. De beelden van het nieuws op TV werden snel werkelijkheid toen ik de mega grote muur zag met prikkeldraad erboven. Ik voelde dat er veel angst moest zijn, anders maak je niet zo’n reusachtige muur en een grote behoefde aan macht en onderdrukking. We konden zo met de bus Palestina in, langs het checkpoint, maar aan de andere kant zag ik lange wachtrijen staan van wagens die volledig door en door gecontroleerd werden. Later zou ik nog zien hoe soldaten de Palestijnen letterlijk tegen de muur aan zetten om ze te fouilleren en hun benen uit elkaar schoppen. Het is niet simpel om als Palestijn het Palestijnse gebied te verlaten… Vaak worden zelfs Palestijnen verboden om hun familie aan de overkant te bezoeken.

Toen we Palestina inreden, zag ik overal rotzooi langs de kant van de weg liggen. Wat een troep!

Maar waar ik echt van stond te kijken was het moment toen we uitstapten.

We werden door veel mensen hartelijk begroet en welkom geheten. Ze leken het erg fijn te vinden om ons toeristen uit het westen te zien… Dat bleef zo gedurende onze hele reis. De Palestijnen bleken heel vriendelijk, hartelijk en uitnodigend.

fullsizeoutput_c

Ondergaande zon boven Ramallah, de hoofdstad van Palestina

Ook in Ramallah op straat was het een bedrijvigheid van jewelste. We liepen met onze koffers over straat tussen de drukte door naar het Hostel in Ramallah. Het was een superleuke herberg, met een heerlijke keuken. Vaak werd daar zelfs gratis gekookt voor iedereen die er aanwezig was. Wij haalden ook regelmatig falafel bij een van de vele plaatselijke falafelbakkers. Zo lekker!

In de woonkamer van het hostel zag ik allemaal gasbommen liggen die er verzameld waren. Ik hoorde van mensen daar dat die gegooid werden op de Palestijnen als ze op vrijdag een protestmars liepen tegen de bezetting en onderdrukking. Ze vertelden ook dat Nederland twee waterputten had geschonken aan de Palestijnen, maar dat die vlak na oplevering door de Israëlieten waren vernietigd, want ze hadden geen vergunning… (Palestina is hun eigen land)

Er stond in de woonkamer een gedicht op de muur:

fullsizeoutput_e

Gedicht op de muur in het Ramallah Hostel

Na verschillende gesprekken met Palestijnen werd me een ding duidelijk: het enige wat ze wilden was vrede en de vrijheid om overal te kunnen gaan en staan, als vrije mensen in hun eigen land te kunnen leven. Of, in één staat dezelfde rechten te hebben als de Israëliërs. Voor de Palestijnen gelden heel andere regels die veel strenger zijn. Het deed me denken aan de Joden tijdens de tweede wereldoorlog. Vooral toen we met de bus door verschillende gebieden kwamen en daar overal checkpoints stonden in Palestijns gebied met prikkeldraad, afsperringen en de grote muur die vaak beschilderd was. Daardoor begreep ik dat dit werkelijk het ‘grootste concentratiekamp ter wereld’ betrof.

Ik denk dat het fantastisch is om te reizen. Alles wat je ziet en mee maakt, veranderd je innerlijk en bewustzijn. Het stelt je perspectieven bij op de wereld, je beziet alles vanuit een andere blik.

Het voelde heel fijn en goed om daar te zijn samen met al die mensen waarmee we in contact kwamen in het hostel in Ramallah en daarbuiten op straat. We hebben mooie ontmoetingen gehad die me altijd dierbaar zullen blijven en prachtige lange wandelingen gemaakt met een groepje toen we van Nazareth naar Tiberias liepen. De bergen daar voelen heel hoog in energietrilling. Prachtig om daar te mediteren.

Ook werden we gedragen door het water van de Dode Zee en hebben Bethlehem bezocht.

fullsizeoutput_a

Een straatje in Bethlehem. Uitgestorven, iedereen klaagde over een tekort aan toeristen die nu door het escalerend conflict wegblijven…

Hier een klein stukje recente geschiedenis:

Toen de tweede wereldoorlog was afgelopen, werd er in 1948 besloten om alle vervolgde Joden een eigen staat te geven. Ze hadden erg geleden onder de bezetting en hadden wel een eigen plek verdiend, zo dachten de leiders van de grote mogendheden. Onder druk van Engeland werd besloten de Joden een eigen staat te geven in Palestina, echter, daar woonden al mensen. Tijdenlang… Boeren hadden er sinds vele generaties hun land bewerkt en dat land en huizen werden door de Joden gewoon afgepakt en de mensen met geweld verdreven.

Dit zag ik ook gebeuren toen we op bezoek waren in Hebron. Daar werden mensen uit hun huizen gehaald en deze werden ingenomen door soldaten. De soldaten waren daar zeer alert. Extra controles werden uitgevoerd voor iedereen die de stad in wilde gaan… Wat ik me toen af vroeg was het volgende:

Hoe kan het, dat als je als volk zo behandeld bent tijdens de tweede wereldoorlog, je gewoon andere mensen zo onmenselijk onderdrukt? Waar zijn de geleerde lessen?

Als iemand kritiek heeft op deze gang van zaken wordt die meteen als antisemiet beschouwd en de meer bewuste bewoners van Israël, die de oorlogsmisdaden van hun eigen staat aanklagen, als verraders gezien. De Westelijke, zogenaamde beschaafde wereld, onze Nederlandse regering inbegrepen, knijpt hier om onbegrijpelijke redenen graag een oogje toe en laat het maar gebeuren.

fullsizeoutput_d

Een kaart van Israel en Palestina waarop duidelijk te zien is hoe steeds meer land werd afgepakt door Israel. Er is bijna geen Palestina meer over…

De Palestijnen worden allen als terroristen beschouwd, terwijl de eerste Joodse kolonisten met geweld hun eigen staat uitriepen door aanslagen te plegen op de Engelsen, die daar door een mandaat van de Volkenbond er de feitelijke macht uitoefenden. Het hoogtepunt van die aanslagen was wel het opblazen van het King David hotel in 1946 met 91 doden:

Zionistisch terrorisme tussen 1946 & 1948

Lees ook:

’70 jaar na het ontstaan van Israël is het tijd om het land te dekoloniseren’

Voor mij was het een reis van aanvaarding. Ik voel veel verontwaardiging als ik dit ‘onrecht’ zie. Ik ben me wel bewust dat dit een reactie is vanuit het dualistisch denken dat bij mij soms nog de kop opsteekt. Vanuit het inzicht dat de daders van gisteren de slachtoffers zijn van vandaag, kan ik de huidige situatie wel aanvaarden, maar weet ook dat we langzaam toegroeien naar een samenleving waar dergelijke dingen volledig zijn uitgesloten.

Alles komt altijd weer bij je terug, daar geloof ik echt in. Zielen kiezen hun eigen omstandigheden om in geboren te worden om zich uiteen te kunnen zetten met de situaties die dat leven te bieden heeft. We hebben zeker al zo’n duizend levens achter de rug en zelf van alles mee gemaakt en uitgehaald. We zien onszelf dan terug in een situatie die dan als een spiegel werkt: Waar vergeef ik mezelf nog niet? Wat roept heftige emoties bij me op?

Waarschijnlijk ben ik zelf soldaat geweest en heb mensen het leven zuur gemaakt in een ander leven, waarvan ik onverwerkte stukjes in dit leven met me mee draag. Die komen boven als er zich een situatie voordoet die appelleert aan die innerlijke onverwerkte pijn. Ik voel namelijk diepe verontwaardiging als ik soldaten zie en heb altijd zeker geweten dat dat een beroep is wat ik nooit zou kiezen. In mijn aardse opvatting voeren ze opdrachten van de machthebbers uit die vaak indruisen tegen het belang van de bevolking. Onderdrukkingen vinden overal ter wereld plaats.

Met mijn emoties van toen ben ik daar aan de slag gegaan. Ik heb in de diepte gemediteerd en heb die gevoelens in mijn hart doorademd tot ik me een stuk lichter voelde en de emoties als het ware in het niets oplosten. Toen kon ik met meer begrip voor de les die elke ziel te leren heeft naar de soldaten kijken…

Omdat we ook concreet hulp wilden bieden, gingen we lichtzuilen plaatsen. Dit, zodat de
negatieve energieën die daar erg hoog oplopen, zoals in een stoomketel, een uitgang kunnen vinden en de Geestelijke Wereld er een goede ingang heeft om de zware trillingen te helpen verlichten.

Zie:  Lichtzuilen plaatsen

Lichtzuilen plaatsten we bij checkpoints, kerken, moskeeën, op pleinen in Palestina en in
Israël. Een aantal van de gewone mensen die we in Israel spraken, hunkeren ook naar vrede, vertelden ze ons. Laten we hopen dat dit ook snel werkelijkheid wordt.

Ik visualiseer dat er geen muren meer zijn, dat iedereen compassievol en liefdevol met elkaar omgaat en voor elkaar zorgt zonder angst. Dat iedereen een bijdrage levert aan het grote geheel met datgene waar hij of zij van houdt om te doen. De wereld van de vijfde dimensie van bewustzijn…

fullsizeoutput_9

de Dode Zee

1 reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s